| 30.07.2010, imieniny: Julity, Ludmiły, Zdobysława |
 | | |
         | Starostwo Powiatowe - Lista Wydziałów budynek A - Wydz. Rozwoju Gospodarczego, Rolnictwa, Leśnictwa, Ochrony Środowiska i Rynku Pracy - Zabytki i obiekty kultury GMINA MIECHÓW
Jej początki sięgają wieku XII, kiedy to magnat małopolski Jaksa z rodu Świebodów ufundował pierwsze zabudowania klasztorne. Sprowadził na ziemie miechowską zakonników z Ziemi Świętej, gdzie opiekowali się Grobem Chrystusa. 10 kwietnia 1996 r. świątynia, będąca częścią kompleksu budynków sakralnych, otrzymała tytuł i godność Bazyliki Mniejszej. Sama Bazylika ma charakter gotycki i pochodzi z XIV - XV w. Obecne wnętrze kościoła jest wynikiem przebudowy XVIII - wiecznej. Utrzymane jest w całości w stylu późnego baroku z rokokowymi ołtarzami i dekoracjami. Kościół łączy się bezpośrednio z budynkiem klasztornym, w którego przyziemiu znajdują się gotycko - renesansowe krużganki. Wewnątrz wirydarza z wejściem od krużganków jest kaplica Grobu Bożego - replika kaplicy jerozolimskiej z okresu renesansu. Kościół i klasztor tworzą wraz z budynkami towarzyszącymi zabytkowy zespół klasy międzynarodowej. Jest to zwarty kompleks budynków. Na cmentarzu kościelnym znajdują się rzeźby: św. Jana Nepomucena, Jezusa z Barankiem, Matki Boskiej i kolumna z podwójnym krzyżem Bożogrobców. W kościele znajduje się również skarbiec z wieloma cennymi eksponatami pochodzącymi z okresu świetności Bożogrobców. Są to m.in.: późnogotycki kielich z 1500 roku, unikalny srebrny relikwiarz w kształcie kaplicy Grobu Bożego w Jerozolimie, kilkadziesiąt bogatych kap, dalmatyk, i ornatów, infuły proboszczów generalnych. Przechowywana jest tutaj też rzeźba "Chrystus w Ogrójcu" z piętnastego wieku.
Jest to murowany kościółek pod wezwaniem św. Krzyża. Został wybudowany przez zakon Bożogrobców. na przełomie XV i XVI wieku. Ma on kształt łodzi. W XVIII w. do ściany zachodniej została dobudowana drewniana dzwonnica. Świątynia pełniła funkcję miejsca wielkopiątkowych procesji.
Jest to drewniany dworek z 1784 roku, konstrukcji zrębowej, dach łamany, polski, kryty gontem i papą. Wewnątrz dwa kominki murowane z końca XVIII wieku. W dworku mieści się ekspozycja związana z insurekcją kościuszkowską oraz Muzeum Regionalne. 
Historia Galerii Sztuki "U Jaksy" w Miechowie sięga roku 1985. 1 sierpnia 1985 rozpoczęto remont adaptacyjny zabytkowych piwnic w poklasztornym budynku BOŻOGROBCÓW, w którym obecnie mieści się Sąd Rejonowy, z przeznaczeniem na galerię sztuki. Są to najstarsze fragmenty architektury Miechowa, najprawdopodobniej z XIII wieku. Równolegle Galeria prowadzi działalność edukacyjną i popularyzatorską wśród młodzieży i sympatyków sztuki. To tutaj organizowane są recitale artystów z "Piwnicy pod Baranami", koncerty artystów z Filharmonii Krakowskiej, a niekiedy również małe formy teatralne.   fot: źródło
 fot. Joanna Gazda GMINA KSIĄŻ WIELKI
Jest to renesansowy pałac wzniesiony w latach 1585-1595 przez biskupa krakowskiego Piotra Myszkowskiego i jego bratanka starosty chęcińskiego. Projekt wykonał dla nich Santi Gucci. Na początku XVIII wieku zamek przeszedł w posiadanie rodu Wielopolskich, którzy nadali mu cechy barokowe. W XIX wieku miała miejsce przebudowa w stylu neogotyckim, która nadała wcześniejszemu pałacowi obecną formę. Na dłuższych osiach powstały ryzality zwieńczone attyką i narożnymi wieżyczkami. Główne wejście znajduje się od wschodu, tutaj też po obu stronach pałacu znajdują się dwa pawilony, które pierwotnie mieściły kaplicę i bibliotekę. Zamek broniony był systemem bastionowym, z którego zachowała się jedna kurtyna ze strzelnicami oraz resztki bastionu. Usytuowany w odległości 1 km na wschód od Książa Wielkiego, na wzgórzu mirowskim. Rezydencja ta stanowi jeden z wcześniejszych przykładów założenia Palazzo Infortezza, rozdzielającego funkcje rezydencjonalno-obronne nowożytnej siedziby pańskiej i fortyfikacji bastionowych. Po zgonie biskupa dzieło jego kontynuował bratanek Piotr, starosta Chęciński. W latach 1841 – 46 Mirów został przekształcony wg projektu F. Augusta Stuellera. Po II wojnie światowej dawna rezydencja magnacka jest siedzibą Zespół Szkół im W.Witosa. 
Pierwsza wzmianka źródłowa o kościele i parafii pochodzi z 1326 r. Według relacji Jana Długosza w 2. poł. XV w. był kościół murowany. W XVI w. został zamieniony na zbór kalwiński, był rozbudowywany w XVII i na początku XX w. Ołtarze, główny i pięć bocznych, późnobarokowe. W głównym ołtarzu renesansowy obraz MB Pocieszenia z XVI w. Nieznany artysta namalował obraz na trzech deskach lipowych, ściągniętych dwoma poprzeczkami. 
Pałac Hallerów w Mianocicach (2 km na zachód od Książa Wielkiego) to zabytek pochodzący z późnego klasycyzmu. Przebudowany został ok. 1830r. Pierwszymi właścicielami pałacu byli Mianowscy, a od 1850 r. Hallerowie. Od strony zachodniej znajdujemy taras na arkadach filarowych z jednobiegowymi schodami. Na terenie dworskim napotykamy dwie figurki św. Jana Kantego z 1744 r. autorstwa Wacława Beranka z Pińczowa. W kaplicy znajdują się płaskorzeźby, przedstawiające św. Weronika i Chrystusa Frasobliwego Ukrzyżowanego, odnowione w 1774 r. Od 1952 r. pałac został przeznaczony na Dom Pomocy Społecznej.  fot. Joanna Gazda Ponadto na uwagę zasługują:
 fot. Joanna Gazda GMINA KOZŁÓW
Na terenie tej gminy naważniejszym zabytkiem jest kościół neogotycki murowany z 1902 roku w Kozłowie, oraz kaplica cmentarna z 1870 roku. 
Usytuowany pod wzniesieniem „Biała Góra" w latach 1882-85 został przekopany dwuwylotowy, najdłuższy w Polsce tunel kolejowy o długości 810 m.
fot. Michał Dyktyński GMINA CHARSZNICA
fot. Joanna Gazda GMINA SŁABOSZÓW
Głównie warto zboczyć neogotycki kościół parafialny oraz dzwonnice z XIX w. znajdującą się przy kościele w Słaboszowie. 
W średniowieczu miejscowość była podzielona na część kościelną, należącą do klasztoru benedyktynów w Tyńcu, oraz szlachecką, której właścicielem był Jan Opatkowski herbu Jastrzębiec. W XVI wieku połączona już wieś należy do Andrzeja Stokowskiego herbu Jelita, a potem Stanisława Janowskiego herbu Pilawa. W XVIII wieku Święcice są własnością Piotra Dębińskiego z Dębian herbu Rawicz, kasztelana mazowieckiego, senatora (ok. 1800) oraz Józefa Antoniego Dębińskiego, chorążego bracławskiego. W 1791 roku wieś należała do Ignacego Skrzyńskiego, starosty dołhańskiego. Dwór w Święcicach jest budynkiem murowanym z cegły, podpiwniczonym. Pierwotnie miał być piętrowy, ale z powodu braku funduszy pozostał budowlą parterową. Założony na planie prostokąta, z ryzalitami na osi. Od frontu płytki ryzalit kryjący wejście, poprzedzony portykiem wspartym na czterech, mocno wybrzuszonych, zdwojonych kolumnach. Ponad nim w części środkowej niewielka drewniana facjata nakryta dwuspadowym daszkiem. Po obu stronach otworu wejściowego duże owalne okna z promienistym układem szprosów. Od strony ogrodu ryzalit w formie połowy sześcioboku, o szerokich, zamkniętych półkoliście oknach. Nad nim taras z zadaszeniem namiotowym wspartym na kolumnach ustawionych na wysokich bazach, pomiędzy którymi niegdyś rozpięta była żeliwna dekoracyjna balustrada (obecnie nie zachowana). Okna szerokie, wielokwaterowe. Dach wysoki, czterospadowy.
fot. Włodzimierz Barczyński
Pierwszy kościół w Kalinie Wielkiej zbudowano w 1325 r. Późniejszy z przełomu XVII i XVIII w. spłonął, a w jego miejsce, w latach 1903–1908, wybudowano obecny w stylu pseudogotyckim. Udało się częściowo uratować wystrój poprzedniego, w tym barokowy ołtarz z obrazem Matki Bożej z Dzieciątkiem z 1790 r.
fot: źródło GMINA GOŁCZA
fot: źródło GMINA RACŁAWICE
Klasycystyczny dworek szlachecki z połowy XIX wieku. Ostatnim jego właścicielem do roku 1945 był Andrzej Lewartowski. W latach powojennych mieściła się w nim Szkoła Podstawowa. Obecnie znajduje się w rekach prywatnych. 
Klasycystyczny dworek znajduje się u podnóża góry Zamczysko. Ostatnim właścicielem podworskiego budynku do roku 1945 (a więc do czasów reformy rolnej) był Bronisław Pryffer. Przez długi czas, do 1985 roku, mieścił się w nim Ośrodek Zdrowia. Obecnie stanowi komunalną własność gminy i jest przygotowywany do remontu. 
Byłego premiera rządu polskiego w latach 1930 31 i 1935, honorowego obywatela Racławic znajduje się w Janowiczkach, niedaleko pomnika Bartosza Głowackiego.
Zbudowany w 1778 roku w stylu późnobarokowym z drewnianą polichromią z tego samego okresu. Znajduje się w nim figura św. Szczepana z XVI wieku odnowiona przez Muzeum Narodowe w Krakowie oraz obraz olejny pt. ,,Święta rozmowa z XVI wieku przedstawiający św. Piotra i św. Jana Chrzciciela oraz Madonnę z Dzieciątkiem. W drewnianej dzwonnicy, pochodzącej prawdopodobnie z XVIII wieku, wisi dzwon odlany w 1776 roku, który bił na trwogę, gdy nadciągały wojska rosyjskie w 1794 roku, a później głosił chwałę zwycięstwa wojsk i kosynierów polskich pod Racławicami. 
Dwie mogiły poległych w racławickiej bitwie kosynierów z 1794 r znajdują się w Dziemięrzycach. Są to jedyne oznakowane groby. Po bitwie poległych chowano na okolicznych polach, jeszcze niedawno istniały ślady po tych grobach. Dziś uległy zatarciu.
W 197 rocznicę Bitwy pod Racławicami, 4 kwietnia 1981 roku, powstał Społeczny Komitet Budowy Pomnika Bartosza Głowackiego, działający w ramach Racławickiego Towarzystwa Kulturalnego. Kamień węgielny pod budowę pomnika został wmurowany 10 czerwca 1984 roku, a uroczyste odsłonięcie pomnika miało miejsce 22 maja 1994 roku w dwusetną rocznicę racławickiej victorii. Uroczystość odsłonięcia pomnika była połączona z krajowymi obchodami święta ludowego oraz obchodami 200 rocznicy Insurekcji Kościuszkowskiej. Autorem pomnika wykonanego z brązu odlewniczego jest profesor Marian Konieczny z Krakowa. Odlewu dokonano w Gliwickich Zakładach Urządzeń Technicznych, które specjalizują się w odlewaniu pomników. Waga pomnika wynosi 9300 kg, a jego wysokość to 10, 5 m.
|             |
| do góry ^ |
fot. Joanna Gazda| ©2007 Starostwo Powiatowe w Miechowie, ul. Racławicka 12, 32-200 Miechów, tel. 041 38 21 110, |